บันทึกนักผจญภัย

ณ ทะเลทรายอันกว้างใหญ่
มีตำนานเล่าขานถึงชายคนหนึ่ง
ในฐานะนักผจญภัย...

เรื่องเล่าของเขาเริ่มต้นในวัยหนุ่ม
เมื่อเขาถูกอัปเปหิจากเมืองที่เขาเคยอาศัย

เขาไม่มีอะไรติดตัวออกมาเลย
นอกจากแผนที่แผ่นเล็กๆ
ที่เขาเล่าลือกันว่า นี่คือแผนที่สู่ดินแดนแห่งความสุข

เขารวบรวมกำลังเท่าที่มี
ค่อยๆ ก้าวไปตามลายแทง

นับวันผ่านพ้น
ลายแทงเริ่มบอกว่า...เขากำลังใกล้ถึงจุดหมาย

แต่เมื่อเขาถึงจุดหมายในลายแทง
เขากลับพบเพียงผืนทรายว่างเปล่า

สิ่งที่เขาทำต่อจากนั้น
ก็แค่นั่งพักเหนื่อยเพียงชั่วครู่
แล้วออกเดินทางหาสมบัติชิ้นต่อไป

คืนวันผ่านไป
ชายหนุ่มยังคงเดินหาสมบัติต่อไป
หลายครั้งสำเร็จ และหลายครั้งก็คว้าน้ำเหลว

เขายังคงระหกระเหินต่อไป
ในขณะที่ในเมืองที่เขาจากมา
ไม่มีใครจำวันที่เขาถูกไล่ออกมาแล้ว

มีคนเคยบอกเขาว่า
“ในเมื่ออดีตมันผ่านไปแล้ว
ท่านน่าจะกลับบ้านของท่านนะ”

“ข้าก็อยู่บ้านของข้าแล้วนี่
บ้านของข้าคือพื้นดินที่ข้าเหยียบย่าง
ขุนเขาที่โอบกอดกายข้า และผืนฟ้าที่ห่มกายข้า”
นักผจญภัยตอบ

คำถามยังดังต่อมา
“แล้วกับบ้านเกิดของท่านล่ะ
หรือว่า... ท่านยังแค้นเคืองคนที่ขับไล่ท่านอยู่”

คำตอบจากนักผจญภัยคือ...
“มิได้...ข้ามิได้โกรธแค้นเขาเหล่านั้น
ทุกอย่างมันผ่านมานานแล้ว
และมันผ่านมานานจนเกินกว่าจะเดินย้อนกลับไปยังที่เดิม”

“ปล่อยให้แสงดาวประจำเมืองนำทางชีวิตเราเถิด”
นี่คือคำสุดท้ายของนักเดินทาง

หลังจากนั้น...
เรื่องราวสุดท้ายของนักผจญภัยที่เราได้รู้
คือเขาสิ้นใจ ณ กลางทะเลทรายอันเวิ้งว้าง

สมบัติที่เขามี เพียงแค่ทรายในกำมือ

<><><><><><><>

เรื่องราวของนักผจญภัยถูกเล่าสืบต่อกันมา

แม้เขาจะเป็นเพียงคนล้มเหลวตลอดชีวิต
แต่น่าแปลกใจ ที่ยังมีคนหนุ่มเดินตามรอยเขาอยู่ตลอดเวลา...

หมายเหตุ : เขียนให้นิเทศ จุฬาฯ รุ่น 35